Μια όψη πράσινης ανάπτυξης

(Του Στάθη Κουρνιώτη)

Στην Εύβοια υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός προστατευόμενων φυσικών οικοσυστημάτων που, θεωρητικά τουλάχιστο, έχουν ενταχθεί στο δίκτυο NATURA 2000. Να θυμίσουμε ότι στις προστατευόμενες περιοχές περιλαμβάνονται το Καντήλι, τα βουνά της κεντρικής Εύβοιας (Δίρφυς, Ξηροβούνι, Πυξαριάς) μαζί με την παράκτια περιοχή, η νότια Εύβοια (Όχη, Δημοσάρι, Καφηρέας και παράκτια ζώνη), ο υγροβιότοπος του Δύστου, το μικρό και μεγάλο Λιβάρι στο δέλτα του Ξηριά, η Σκυροπούλα και το όρος Κοχυλας στη Σκύρο.

Οι περιοχές αυτές φιλοξενούν εξαιρετική βιοποικιλότητα, ευαίσθητα και σπάνια οικοσυστήματα και εντυπωσιακή ομορφιά. Ωστόσο, περισσότερα από 10 χρόνια μετά την απόφαση να προστατευτούν, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Αντίθετα με ότι λέει ο νόμος, δεν έχει ιδρυθεί φορέας διαχείρισης, δεν έχουν εκπονηθεί οι απαιτούμενες μελέτες και επομένως όχι μόνο δεν εφαρμόζεται καμία δράση προστασίας αλλά δεν γνωρίζουμε καν ποια είναι τα όρια προστασίας. Από αυτή την κατάσταση κάποιοι κερδίζουν αλλά τόσο το περιβάλλον όσο και η πλειοψηφία της κοινωνίας χάνει και θα συνεχίσει να χάνει όσο δεν εφαρμόζεται ο νόμος.

Μία απλή και, κατά την άποψή μου, αυτονόητη πρόταση είναι να ιδρυθεί ενιαίος φορέας διαχείρισης για όλες τις προστατευόμενες περιοχές του νομού και στη συνέχεια να προχωρήσουν άμεσα οι απαιτούμενες ειδικές περιβαλλοντικές μελέτες, προκειμένου να καταγραφούν και να οριοθετηθούν οι περιοχές προστασίας. Μια τέτοια κίνηση θα είναι πράσινη ανάπτυξη και θα είναι προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας του νομού. Τα αναγκαία χρήματα μπορούν να βρεθούν από το ΕΣΠΑ.

Μια τέτοια κίνηση όχι μόνο θα ήταν ένα αποτελεσματικό βήμα για την πραγματική προστασία των περιοχών αυτών αλλά θα μπορούσε να συνδυαστεί με περαιτέρω δράσεις πράσινης ανάπτυξης. Για παράδειγμα με επέκταση του τουριστικού προϊόντος σε δραστηριότητες όπως η παρατήρηση πουλιών και αγριολούλουδων, την πεζοπορία και την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση. Αλλά και τα χωριά που βρίσκονται σε προστατευόμενες περιοχές θα μπορούσαν να ωφεληθούν πολλαπλά. Με τη λειτουργία σταθμών επιστημονικής παρατήρησης, την ευκολότερη ανάπτυξη βιολογικών μεθόδων γεωργίας και κτηνοτροφίας, την προστασία παραδοσιακών τοπικών επαγγελμάτων και τη δημιουργία ενός ισχυρού brandname για όλα τα τοπικά προϊόντα. 

Εύβοια και Χαλκίδα στο δρόμο της ανάπτυξης και του ονείρου

Συνεχίζοντας το διάλογο για το παρόν και το μέλλον της Εύβοιας, η κομματική οργάνωση Χαλκίδας της Δημοκρατικής Αριστεράς δίνει στη δημοσιότητα ένα εκτενές σχέδιο για τις μεταφορικές υποδομές της Χαλκίδας και της Εύβοιας.

Το σχέδιο αποσκοπεί:

• Στην προώθηση των μεταφορικών (οδικών, σιδηροδρομικών και ναυτιλιακών) υποδομών που απαιτούνται για σύγχρονες και ασφαλείς μεταφορές που θα μειώσουν τα ατυχήματα και θα βγάλουν από την απομόνωση την Εύβοια

• Στην προώθηση των μαζικών μεταφορών σε βάρος των ιδιωτικών, που θα συμβάλλουν στην προστασία του περιβάλλοντος και στη μείωση του κόστους μεταφοράς (ιδιαίτερα για τα φτωχότερα στρώματα)

• Στην εκμετάλλευση του ΕΣΠΑ και την αύξηση των θέσεων εργασίας που θα προκύψουν κατά την κατασκευή των προτεινόμενων υποδομών

Στο σχέδιο γίνεται επίσης αναφορά στο ιδιαίτερο πρόβλημα των αστικών και περιαστικών μετακινήσεων στο Δήμο Χαλκιδέων όπου τα προβλήματα είναι όχι μόνο εμφανή αλλά εμποδίζουν την ανάπτυξη της πόλης.

Το πλήρες κείμενο μπορείτε να το δείτε εδώ

Συνέντευξη τύπου της ΔΗΜΑΡ και στελεχών του Οικολογικού Χώρου

Την ανάγκη να καταστεί η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ προτεραιότητα για την ανασυγκρότηση της χώρας τόνισαν σε κοινή συνέντευξη τύπου η ΔΗΜΑΡ και επώνυμα στελέχη του Οικολογικού Χώρου. Στη βάση αυτής της κοινής αντίληψης  δηλώθηκε και η προσέγγιση και συνεργασία αυτών των στελεχών με τη Δημοκρατική Αριστερά.  Στην εκδήλωση, όπου μίλησαν από πλευράς ΔΗΜΑΡ ο πρόεδρος  Φώτης Κουβέλης  και ο Σταύρος Λιβαδάς, μέλος της ΕΕ και υπεύθυνος του Τομέα Πράσινων Πολιτικών και Οικολογίας, παρουσιάστηκε  ένα πολυσέλιδο κείμενο θέσεων με τον χαρακτηριστικό τίτλο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ. Το κείμενο παρουσίασαν οι Ηλίας Ευθυμιόπουλος (τ. Υφυπ. ΠΕΧΩΔΕ και ιδρυτικό μέλος της Greenpeace) και  Μιχάλης Μοδινός(περιβαλλοντολόγος – συγγραφέας),  ενώ στη σύνταξή του συνέβαλαν οι: Φώτης Μερτζάνης (συγκοινωνιολόγος), Γιώργος Τσεκούρας (χωροτάκτης), Δημοσθένης Σαρηγιάννης (χημικός μηχανικός –καθηγητής ΑΠΘ), Σμάρω Γιαννακοπούλου (συγγραφέας), Δήμος Τσαντίλης(περιβαλλοντολόγος), Χρίστος Ζαμπίρας ( ηλεκτρολόγος – μηχανικός) και Χριστίνα Τσούτσου (αρχιτέκτων – πολεοδόμος) .

Σύνοψη: Η βιώσιμη ανάπτυξη οφείλει να καταστεί εθνική προτεραιότητα. Όχι ως σύνθημα ή τυπική αναφορά, αλλά ως ανάδειξη αυτού που σήμερα θεωρείται περιττό και δευτερεύον(αλλά παρ’ όλα αυτά είναι προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση). Η βιώσιμη ανάπτυξη είναι ένα νέο πρότυπο για την κοινωνική οργάνωση, την κατανάλωση, την βιομηχανική παραγωγή, την εργασία και την αλληλεγγύη (μεταξύ των γενεών και μεταξύ των λαών) και διαπερνά όλες τις άλλες πολιτικές. Η παρούσα κρίση είναι μια ευκαιρία για τη ριζική αναθεώρηση της μέχρι σήμερα πορείας. Οι νέες συμμαχίες οφείλουν να κτισθούν επί τη  βάσει ενός  «πράσινου κοινωνικού συμβολαίου» και με στόχο τον επαναπροσδιορισμό των συντελεστών της αειφορικής οικονομίας. Αντίστοιχα, η αριστερή πρόταση για τη νέα περίοδο στην οποία εισέρχεται η χώρα, θα πρέπει να είναι σε θέση να κάνει τη σύνθεση προσφέροντας αυτό που δεν μπορούν να κάνουν οι αν-ιστορικοί πολιτικοί σχηματισμοί. Στην εποχή μάλιστα της σοβαρής υποχώρησης  της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας, η Αριστερά θα χρειαστεί να λειτουργήσει και εξ ονόματός της, αξιοποιώντας αυτό που από τη δεκαετία του 70 και μετά αποτελεί για τον προοδευτικό χώρο  το (θετικό) Ευρωπαϊκό κεκτημένο.